0
STUDIO FM1 105.4
"[An intellectual] is someone who can listen to the "William Tell Overture" without thinking of the Lone Ranger."
~ John Chesson
Τι είδος μουσικής σας αρέσει;











Reviews
Black Sabbath -13 (2013)
12.08.2014

 

Οι Black Sabbath είναι ένα όνομα που δημιούργησε το heavy και το doom metal και πάει πάνω από μία δεκαετία πού έχουν να εμφανισθούν δισκογραφικά με αυτή τη σύνθεση
μελών.Μετά από τη περσινή επανένωση όλοι ελπίζαμε πώς θα βγάλουν κάποιο δίσκο και φέτος αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν μια καινούρια κυκλοφορία μετά από τόσα χρόνια
δίνοντας χαρά σε πάρα πολλούς οπαδούς.
Η αλήθεια είναι πώς δεν περίμενα να ακούσω κάτι καινούριο από τους Back Sabbath αλλά ήθελα κάτι αξιόλογο. Όσον αφορά το δίσκου έχουμε 8 συνθέσεις με συνολική διάρκεια
53 λεπτά.
Από τη στιγμή που έβαλα το δίσκο να παίζει ένα χαμόγελο έσκασε στα χείλη μου. Ο Iommi αν και πέρασε από μία οδύσσεια κατάφερε να βγει αλώβητος και από ότι φαίνεται
γέμισε για τα καλά τη φαρέτρα των riff τους βλέπε κομμάτια όπως το End of the beginning, God is dead?, τα οποία παρουσιάζουν πιο βαριά riffs  και είναι τα μεγαλύτερα
σε διάρκεια. Ο δίσκος έχει ένα κομμάτι που θυμίζει το planet caravan και γενικά ξεχωρίζει απο τα άλλα , είναι το Zeitgeist που είναι ένα αργό κομμάτι με ακουστική
κιθάρα και κρουστά με μια ψυχεδελική αισθητική.
Το Loner είναι το πιο up-tempo κομμάτι με πιο stoner αισθητική που σε ξεσηκώνει με το βασικό riff του. Το Damaged soul είναι μία πιο hard rock σύνθεση με μπλουζ
στοιχεία, ενώ το Live Forever είναι το κομμάτι με τις λιγότερες εναλλάγες και τον πιο σταθερό ρυθμό κάνοντας το ένα απο τα πιο άμεσα και επιθετικά κομμάτια του δίσκου.
Το Age of reason είναι και αυτό από τα δυναμικά κομμάτια του δίσκου και o γέρο ozzy προσπαθεί να δώσει ό,τι μπορεί περισσότερο. Συνεχίζοντας, το Dear father έχει μια
δόση μελαγχολίας και είναι μια  πιο σκοτείνη σύνθεση με τις γνωστές πένθιμες καμπάνες να κλείνουν το δίσκο αγκαλιά με τη βροχή.
Γενικά, ο Ozzy παρουσιάζει μια αδυναμία στα φωνητικά σε πολλά σημεία, το μπάσο παίζει υποστηρικτικό ρόλο και σε λίγα σημεία αποκτά στιγμές δόξας.Στα ντράμς έχει γίνει
ωραία δουλεία και συνατάμε μια επάξια αντικατάσταση. Η παραγωγή είναι καλή και σαν ήχο θυμίζει τις πρώτες κυκλοφορίες τους με μια πιο μοντέρνα πινελιά. Το εξώφυλλο
είναι κάπως κλισέ αλλα εξυπηρετεί καλά το σκοπό του.
Ο δίσκος είναι ικανοποιητικός, χωρίς να καινοτομεί, πάτα γερά σε αυτό που έχουν χτίσει και μας δίνουν ένα καλό αποτέλεσμα. Μέτα από τόσα χρόνια δισκογραφικής απουσίας
πιστεύω είναι μια καλή επιστροφή.

Οι Black Sabbath είναι ένα όνομα που δημιούργησε το heavy και το doom metal και πάει πάνω από μία δεκαετία πού έχουν να εμφανισθούν δισκογραφικά με αυτή τη σύνθεση μελών. Μετά από τη περσινή επανένωση όλοι ελπίζαμε πώς θα βγάλουν κάποιο δίσκο και φέτος αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν μια καινούρια κυκλοφορία μετά από τόσα χρόνια δίνοντας χαρά σε πάρα πολλούς οπαδούς. Η αλήθεια είναι πώς δεν περίμενα να ακούσω κάτι καινούριο από τους Black Sabbath αλλά ήθελα κάτι αξιόλογο.

Όσον αφορά το δίσκο έχουμε 8 συνθέσεις με συνολική διάρκεια 53 λεπτά. Από τη στιγμή που έβαλα το δίσκο να παίζει ένα χαμόγελο έσκασε στα χείλη μου. Ο Iommi αν και πέρασε από μία οδύσσεια κατάφερε να βγει αλώβητος και από ό,τι φαίνεται γέμισε για τα καλά τη φαρέτρα των riff τους· βλέπε κομμάτια όπως το End of the Beginning, God is dead?, τα οποία παρουσιάζουν πιο βαριά riffs  και είναι τα μεγαλύτερα σε διάρκεια. Ο δίσκος περιλαμβάνει ένα κομμάτι που θυμίζει το Planet Caravan και γενικά ξεχωρίζει απο τα άλλα, το Zeitgeist, αργό κομμάτι με ακουστική κιθάρα και κρουστά με μια ψυχεδελική αισθητική. Το Loner είναι το πιο up-tempo κομμάτι με πιο stoner αισθητική που σε ξεσηκώνει με το βασικό riff του. Το Damaged Σoul είναι μία πιο hard rock σύνθεση με μπλουζ στοιχεία, ενώ το Live Forever είναι το κομμάτι με τις λιγότερες εναλλάγες και τον πιο σταθερό ρυθμό κάνοντας το ένα απο τα πιο άμεσα και επιθετικά κομμάτια του δίσκου. Το Age of reason είναι και αυτό από τα δυναμικά κομμάτια του δίσκου και o γέρο-Οzzy προσπαθεί να δώσει ό,τι μπορεί περισσότερο. Συνεχίζοντας, το Dear Father έχει μια δόση μελαγχολίας και είναι μια πιο σκοτείνη σύνθεση με τις γνωστές πένθιμες καμπάνες να κλείνουν το δίσκο αγκαλιά με τη βροχή.

Γενικά, ο Ozzy παρουσιάζει μια αδυναμία στα φωνητικά σε πολλά σημεία, το μπάσο παίζει υποστηρικτικό ρόλο και σε λίγα σημεία αποκτά στιγμές δόξας. Στα ντράμς έχει γίνει 
ωραία δουλειά και συναντάμε μια επάξια αντικατάσταση. Η παραγωγή είναι καλή και σαν ήχο θυμίζει τις πρώτες κυκλοφορίες τους με μια πιο μοντέρνα πινελιά. Το εξώφυλλο 
είναι κάπως κλισέ αλλα εξυπηρετεί καλά το σκοπό του. Ο δίσκος είναι ικανοποιητικός, χωρίς να καινοτομεί, πάτα γερά σε αυτό που έχουν χτίσει και μας δίνουν ένα καλό αποτέλεσμα. Μέτα από τόσα χρόνια δισκογραφικής απουσίας 
πιστεύω είναι μια καλή επιστροφή.

Απο το Σταύρο Πολάκη

 

1.
Theory Of A Deadman - Savages
2.
Jenny Lewis - Voyager
3.
Coldplay - Ghost Stories
4.
Lorde - Stay
5.
Jack White - Lazaretto
6.
Adelitas Way - Stuck
7.
Arctic Monkeys - AM
8.
Rise Against - The Black Market
9.
Linkin Park - The Hunting Party
10.
Various Artists - Vans Warped Tour '14: 2014 Tour Compilation